Miała to być najbardziej romantyczna noc w jego życiu: początek małżeństwa, przyszłości, domu. Zamiast tego, historia stała się tak niepokojąca, a zarazem wiarygodna, że nawet najbliżsi przyjaciele rodziny nie chcieli o niej mówić otwarcie.
Kiedy Apa i Lucas weszli do apartamentu dla nowożeńców po uroczystości ślubnej, wyobraziła sobie powolną muzykę, delikatne oświetlenie i szeptane obietnice. Ale zanim jeszcze dotarli do łóżka, drzwi gwałtownie się otworzyły.
Stał tam ojciec Lucasa, pan Arcaldo, z poduszką pod jedną pachą i złożonym kocem pod drugą. Jego twarz była surowa, nieprzenikniona, jakby to, co miał powiedzieć, było zwykłą rutyną.
„Będę tu spał z tobą” – powiedział.
Apa zamarła. Pomyślała, że to żart. Nie był.
Lucas spojrzał na nią z zakłopotanym uśmiechem, takim, który próbuje uspokoić, ale udaje mu się jedynie wywołać u niej zmarszczenie brwi.
„Miłość… to tylko rodzinna tradycja” – mruknął. „Pierwszego dnia między nowożeńcami śpi „mapa nadziei”, aby pobłogosławić małżeństwo i zapewnić narodziny dziecka”.
Łaska.
Oczywiście. Wszystko w tej rodzinie kręciło się wokół wydania na świat męskiego potomka.
Gardło Apy się ścisnęło. Przez cały tydzień słyszała szepty:
„Bądźcie szanowani”.
„Są tradycyjni”.
„Nie kwestionujcie ich zwyczajów”. Więc milczała, mimo że każdy incydent krzyczał, by wyjść z pokoju.
Położyła się na samym brzegu materaca, a Arcaldo ustawił się dokładnie pośrodku, oddzielając żonę od męża niczym ściana.
To był początek najdłuższego lotu w jej życiu.
